Cacaooh

Spelen met chocolade?!

Uit betrouwbare bron weet ik dat hij één van de leveranciers is van de echte Paasklokken, maar dit kan en mag hij zelf niet bevestigen wegens een vertrouwelijkheidsclausule in zijn contract. Kristof Michils is al sinds 1995 zelfstandig chocolatier in Berg (Kampenhout). Hij bouwde er Cacaoooh uit, zijn eigen zaak, op de Lellebaan.

Hier leek in 1999 even een einde aan te komen na een zeer zwaar sportongeval. Maar dit was buiten zijn koppigheid en doorzetting gerekend en de onbaatzuchtige hulp van ouders, broer, schoonzus, andere familie en vrienden. Hier komt een verhaal voor Pasen dat rijkelijk overgoten is met een bittere donkere chocolade, zoete melkchocolade en hemels witte. Ze parfumeren verschillende momenten in het leven van Kristof. Hier volgt een verhaal van ‘opstaan’ en volhouden.

Uitdagingen

“Als kleine jongen ging ik op vakantie bij een chocolatier in Antwerpen. Hier werd waarschijnlijk de kiem gelegd van mijn latere beroepskeuze. Wanneer mensen mij als jongere vroegen wat ik later zou doen, kon ik moeilijk antwoorden. Chocolatier worden leek me wel wat. Pralines maken kon toch echt niet zwaar werk genoemd worden. Dat was toch gewoon ‘spelen met chocola’. Ondertussen weet ik beter. Het is keihard werken, zeker met de hoogdagen. Dan is het ‘vollen bak’ werken.”

Toen Kristof twintig was, volgde hij een opleiding van bakker en patissier in avondschool aan het PIVA in Antwerpen. De school was gerenommeerd voor dit onderdeel. Ondertussen kon hij al aan de slag bij chocolatier Del Rey in de Appelmansstraat en dit op voorspraak van zijn moeder die connecties had. Een ‘huis van vertrouwen’, waar tien mensen de pralines bereidden en evenveel meisjes in de winkel geriefden. Hier leerde hij de knepen van het vak.

Begin jaren ’90 kwam onderbrak hij zijn chocoladecarrière. Zijn vader had een pand in Kampenhout aangekocht waar Kristof later een eigen zaak kon uitbouwen. Anderhalf jaar lang werkte hij mee om de woning volledig te renoveren en van een atelier te voorzien.

“Dit was weer een uitdaging voor mij. Ik stal met mijn ogen van vaklui en ging zelf aan het werk. Met cementspecie of voegsel strijken en smeren was geen probleem. Dat kon ik al met chocolade!”

De droom werd meer werkelijk. Met een degelijk financieel plan kwam een lening binnen handbereik en startte hij zijn zaak op.

Een puzzel

In juli 1999 sloeg het noodlot toe. Op vakantie in de Franse Alpen sloeg Kristof bij het zweefschermvliegen (parapente of paragliding) te pletter tegen een rots, net zoals de hoofdrolspeler in de film Intouchables. De gevolgen waren rampzalig. “Mijn rug was gebroken, mijn nek was gebroken, ik had een klaplong, gebroken ribben en bovendien nog een aortabreuk. Ik was gewoon een puzzel. Een helikopter bracht mij naar Genève. Het was wonder dat ik dit overleefde. Maar ik had een beschermengel ‘ginder boven’: mijn jongere zus die aan leukemie overleed. En ik had hier iemand die mij ook nog nodig had: mijn driejarig zoontje dat ik uit een kortstondige relatie had. Hij was voor mij een sterke en voortdurende bron van inspiratie.

Na een reeks dringende operaties volgden er nog verschillende andere na mijn overbrenging naar Gasthuisberg. Er zouden maanden van revalidatie volgen. Ik wou zo vlug mogelijk naar huis. Ik wou het niet opgeven. De mooiste attentie die ik kreeg was een klein doosje met pralines van eigen maaksel. Mijn ouders, broer en schoonzus en enkele vrienden hadden ondertussen mijn atelier opgeruimd en waren opnieuw met productie begonnen, zo goed en zo kwaad als het kon. Nu wou ik zeker naar huis.

Uitgeweend

Op 12 januari 2000 kwam ik thuis … in een rolstoel. De dwarslaesie zorgde voor een definitieve verlamming van het onderlichaam.  Er waren al enkele aanpassingen aan het huis aangebracht, maar ik moest nog zoveel leren. En vooral leren om naar mijn lichaam te luisteren dat blijvende zorg nodig had. Ik wilde in alles weer zelfstandig worden en ging ervoor. Mijn familie had tijdens mijn hospitalisatie een gast aangenomen om de zaak verder te laten draaien. Financieel zat het slecht, maar ook uit deze put wilde ik raken. Ik durf het zeggen: het eerste jaar heb ik veel geweend. Er was zoveel dat ik niet meer kon. Tot het moment dat ik uitgeweend was. Ik zag het zitten. Ik voelde mij geen patiënt meer. Ik had geluk. Mijn broer en schoonzus kwamen met hun twee kinderen bij mij wonen. Hun ondersteuning was enorm deugddoend. Ondertussen woon ik opnieuw al acht jaar alleen. Ik heb opnieuw een vriendin. De chocoladezaak loopt. In de zomer neem ik een lange vakantie. Zomers weer doet de chocolade immers smelten. Ik sport opnieuw veel, doe aan rolstoeltennis en probeer in de winter een weekje te gaan zitskiën. Ik heb het niet afgeleerd om het gevaar op te zoeken!”

Duurzaam

Natuurlijk kan dit interview niet eindigen zonder een rondleiding in het atelier en met het proeven van enkele van de zeventig soorten pralines die Kristof door ‘moulage’ en ‘trempage’ bereidt. Overal staan er bovendien rekken met chocolade-paaseieren, klokken, paaskippen en paashazen.

“Belgische chocolade behoort tot de top. Wij gebruiken geen goedkopere plantaardige vetvervangers, maar houden het bij echte cacaobonen. Mijn basisgrondstof komt van Barry Callebaut. Die is wel wat duurder, maar staat voor kwaliteit.”

Callebaut zet meer en meer in op duurzame chocolade. Het telen van cacao moet een zo gering mogelijke impact hebben op de natuur en mag niet op slavenarbeid gesteund zijn (noot van de redactie).

En zo zijn wij opnieuw bij onze Paasklokken. Zij kiezen ook voor duurzame chocolade voor de paaseieren. Zij brengen immers een boodschap van ‘Opstanding’, van geloof in de onvermoede krachten die een mens kunnen doen opstaan en in de Kracht van de Opgestane Heer. Cool dat deze Kristof hieraan kan meewerken. Zijn naam betekent trouwens: ‘drager van Christus.’